தனியன்

என்று மடியும் எங்கள் அடிமையின் மோகம்!?

2011-09-26T16:30:00.000+05:30

நாள் 1

இன்று காலை வழக்கமாக செய்தித்தாள் வாங்கும் கடையில் (தம் அடிக்கும் கடையில்) நண்பனை சந்தித்தேன். செப்டெம்பரிலும் கொழுத்தும் சென்னை வெய்யிலில் கோட் மாட்டிக்கொண்டு நின்றிருந்தான்.

"என்னடா இந்த வெய்யில்ல கோட் எல்லாம்?"

என்றால் சலித்து கொண்டே பதில் சொன்னான்.

"என்னடா பண்றது? இன்னைக்கு Client meeting. London ல இருந்து clients எல்லாம் வர்றாங்க. Fully formal ன்னு சொல்லிட்டாங்க. சரி. நான் கெளம்புறேன். ஒரே புழுக்கமா இருக்கு. AC குள்ள போனாதான் கொஞ்சம் நிம்மதியா இருக்கும்."

என்று வாகனத்தை உதைத்து கிளப்பினான்.

நாள் 2

போன வாரம் ஒரு பெரிய வேலையை நேரத்தில் முடித்து கொடுத்தோம். அதை பாராட்ட எங்கள் நிறுவன உயர் அதிகாரி

"விருந்து வைக்கிறேன். எங்கே போகலாம்?"

என்று கேட்க,

இருக்கும் 10 பேரில் 9 பேர் "KFC" என்றனர். நானும் போக வேண்டியதாயிற்று. அது என்ன KFC மோகமோ தெரியவில்லை. அவர்கள் கொடுக்கும் Chicken அவ்வளவு சுவை; அலாதியாக இருக்கிறது என்றெல்லாம் சொல்ல முடியாது. வெந்த கோழியை சோள மாவு பூசி வறுத்து கொடுக்கிறார்கள். உப்பு சப்பு ஒன்றும் கிடையாது. அந்த சிறிய Ketchup packet-கள் இல்லை என்றல் அதை சாப்பிடவே முடியாது. இதற்க்கு நூற்று கணக்கில் விலை.

அதே நாள், அதே நேரம்

பட்டியல் பார்த்து, என்ன சாப்பிடுவது என்று குழம்பி கொண்டிருந்தார்கள். நான் போய்

"அந்த "Meal box"ல் என்ன என்ன இருக்கும்?"

என்று கடை சிப்பந்தியை கேட்டேன். தமிழில் தான் கேட்டேன். அவன் சொன்னது,

"You'll get a normal burger with french fries and a soft drink sir. You may opt for two hot wings instead of french fries sir".

பார்பதற்கு தமிழன் போல தான் இருந்தான். அப்பொழுது ஒன்றும் அவனை கேட்கவில்லை. எல்லாம் சாப்பிட்டு முடிந்து வெளியே போகும் பொது அவனிடம் கேட்டேன்.

"ஏன் நீங்கள் தமிழில் பேசாமல் ஆங்கிலம் பேசுகிறீர்கள்?" என்று. அதற்கும் ஆங்கிலத்தில் தான் பதில் சொன்னான்.

"Company policy sir".

என்ன கொடும சார்?

இரண்டு நாட்களில் மூன்று வெவ்வேறு அடிமைத்தன செயல்களை பார்க்க முடிகிறது. இன்னும் இதை போன்று எத்தனயோ அடிமை செயல்களை நாம் செய்து கொண்டு தான் இருகின்றோம். வருடத்தில் 10௦ மாதங்கள் வெப்பமாக இருக்கும் நம் சென்னை போன்ற ஊர்களில் கோட் அணிவது தேவைதானா? குளிர் பிரதேசங்களில் இருந்து வருபவர்களே இங்கு வந்த பின் நம் வெப்ப நிலைக்கு ஏற்றர்போல் உடை அணிகிறார்கள். அனால் நம் ஊரில் செருப்பு அணிந்து சென்றால் பல ஹோல்டேல்களில் உள்ளேயே விடுவதில்லை. ஒரு வேளை என் தோலும் வெள்ளை நிறமாக இருந்து, தலையும் தங்க நிறத்தில் இருந்தால் நான் ஜட்டி மட்டும் அணிந்து சென்றாலும், குனிந்து சலாம் வைத்து உள்ளே அனுப்புவார்களோ?

என் சொந்த ஊரில், என் முன்னோர்கள் காலம் காலமாக அணிந்த காலணிகளை போன்று நான் அணிந்தால், என் சொந்த ஊரிலேயே, எனக்கு அனுமதி இல்லை என்கிறான் வேறு எங்கோ இருந்து இங்கு வந்து வர்த்தகம் செய்யும் ஹோட்டல் காரன். இப்படித்தான் வெள்ளையனும் உள்ளே புகுந்தான், நம்மை 300௦ ஆண்டுகாலம் ஆட்சி செய்தான் என்பதை எவ்வளவு சுலபமாக மறந்து விட்டோம்?

வேற்று நாட்டவன் இங்கே வந்து ஒரு அரசாங்கம் அமைத்து, பஞ்சாயத்து செய்தல் தான் அவன் நம்மை ஆள்கிறான் என்று இல்லை. இப்போதும் மறைமுகமாக, ஏன், நேரடியாகவே நம்மை ஆண்டு கொண்டுதான் இருக்கிறான். இப்பொழுதும் நம் பொருளாதாரம் அமெரிக்கா, இங்கிலாந்து போன்ற நாடுகளை நம்பி தானே இருக்கின்றது? அமெரிக்க வங்கி தன்

விருபத்திற்கு கடன் வழங்கி உருவான அமெரிக்க பொருளாதார வீழ்ச்சியில், நம் நாட்டில் எத்தனை வேலைகள் போயின? எத்தனை பேர் தற்கொலை செய்து கொண்டார்கள்? RBS போன்ற வங்கிகள் தங்கள் outsourcing வேலைகளை நிறுத்தி கொண்டதில் இங்கு எத்தனை வீடுகளில் அடுப்பு அணைந்தது? இது நடந்து இன்னும் 2 வருடங்கள் கூட முடியவில்லை. இதையும் மறந்து விட்டு, மீண்டும் அவனிடமிருந்து வந்த வேலைகளையே செய்து கொண்டிருக்கிறோம். இதோ, மீண்டும் ஒரு "பொருளாதார மந்த நிலை வரும் என்று எதிர் பார்க்க படுகிறது" என்று, வானிலை அறிக்கை போல் சொல்கிறார்கள். மீண்டும் வேலைகள் போக போகின்றன. என்ன செய்ய போகிறோம்? தங்கள் சுய பொருட்களையே (products) தயாரித்த, உள்நாட்டு வேலைகளையே (internal projects and domestic projects) பார்த்த எங்களை போல எத்தனையோ சிறு, பெரு நிறுவனங்கள் யாரையும் வேலை இல்லை என்று வெளியில் அனுப்ப வில்லையே? சிந்திப்போம்.

இந்த IT revolution எனப்படும் தகவல் புரட்சி நடந்து வரும் சென்ற 10-15 ஆண்டுகளில் நம் சொந்த தயாரிப்பு, இந்திய தயாரிப்பு என்று நாம் அன்றாட வாழ்வில் பயன்படுத்தும் எத்தனை பொருட்கள் இருக்கிறது? விரல் விட்டு கூட எண்ண முடியாது. ஏன்? அப்படி எதுவும் இல்லை என்பதால்தான்.

அன்றாட வாழ்வில், தமிழிலிலேயே பேச வேண்டும் என்று நான் ஒரு நாள் முடிவெடுத்து, நாம் அன்றாடம் புழங்கும் சில ஆங்கில வார்த்தைகளுக்கு தமிழ் சொல் தேடியபோது ஒரு உண்மையை காண முடிந்தது. பெரும்பாலான கலை சொற்கள், ஆங்கிலத்தில் இருந்து அப்படியே மொழிமாற்றம் செய்யப்பட்ட சொற்றொடர்களே. இவை சொற்கள் அல்ல. சொற்றொடர்கள் (phrases). நாம் எதையாவது கண்டு பிடித்திருந்தால், உருவாக்கியிருந்தால், அதற்க்கு ஒரு சொல்லையும் உருவாக்கியிருப்போம். மொழி மாற்றம் செய்து கொண்டு இருக்க மாட்டோம்.

சென்ற இரண்டு தலைமுறையும் B.Sc. Botany படித்து விட்டு, வங்கியில் நோட்டு எண்ணினார்கள். இன்று ஜகந்நாதன் B.E. Mechanical படித்து விட்டு, "Hi. This is John speaking. Thank you for calling. How may I help you sir?" என்கிறான்.

என்று தணியும் இந்த சுதந்திர தாகம்?!

என்று மடியும் எங்கள் அடிமையின் மோகம்?!

என்று முண்டாசுக்கவி கேட்டதற்கு நமக்கு இன்னும் விடை தெரியவில்லை. நம் அடுத்த தலைமுறையையாவது இதை போன்று அடிமை மோகத்திலிருந்து காப்பாற்றுவோம்.

உதைக்கும் ஓட்டு லாஜிக்...

2011-04-05T12:53:00.001+05:30

அன்புள்ள ஓட்டு போடும் எந்திரங்களுக்கு..

சக எந்திரம் எழுதுவது....

நானும் குஜராத்தில் இலவசம் இல்லை, TASMAC இல்லை போன்றவற்றை பட்டியலிடும் மின்-அஞ்சலை படித்தேன்...

சரி, இலவசம் இலவசம் என்று மக்களை சோம்பேறிகளாக மாற்றி வைத்திருக்கும் அரசு வேண்டாம்; TASMAC திறந்து வைத்து, குடிமக்களை குடிகாரர்களாக மாற்றி வைத்திருக்கும் அரசு வேண்டாம் என்றெல்லாம் எண்ணி, இந்த தேர்தலில் ஓட்டு போட நினைத்திருந்தேன்.

ஆனால், நம் தமிழக அரசியல் காட்சிகள் அது முடியாது என்று சாட்டையால் அதித்த்தைப்போல் உணர வைத்திருக்கிறார்கள். நாமெல்லாம் வெறும் எந்திரங்கள் தாம். நமக்கு சிந்தனையெல்லாம் கூடாது. அது சினிமாவில் மட்டும் தான் நடக்கும் என்கிறார்கள்.

இந்த குஜராத் மின் அஞ்சலை படித்த நான், திமுக, அதிமுக ஆட்சிக்கு வந்தால் என்னென்ன இலவசம் என்று போட்டி போட்டு பட்டியலிடும் அஞ்சலையும் படித்தேன்.

TASMAC திறந்து வைத்தது அதிமுக. இலவசம் கொடுத்தது திமுக. இப்போ களத்தில் இருப்பது இந்த இரண்டு கட்சிகள் தான். இப்போ எந்திரமான எனக்கு லாஜிக் உதைக்கிறது.

குஜராத் அஞ்சல் லாஜிக் படி பார்த்தால் எந்த காட்சிக்கும் ஓட்டு போட முடியாது. இலவச பட்டியல் அஞ்சல் படி பார்த்தாலும் இலவசங்கள் இல்லாத கட்சிக்கு தான் ஓட்டு போட வேண்டும் என்கிறது லாஜிக். இளைய எந்திரங்கள் நம்பிக்கை வைத்திருந்த விஜயகாந்தும் அதிமுகவில் போய் கலந்து விட்டார். இப்போ என்ன செய்வது?

ஒரு if, else if இருந்தால், ஒரு else இருக்க வேண்டும் இல்லையா? அந்த else தான் 49-ஓ. ஆனாலும் ஓட்டு வீணாக கூடாது என்கிறது லாஜிக். மீண்டும் உதைக்கிறது. சக எந்திரங்கள் புதிய லாஜிக் ஏதும் வைத்திருந்தால் உடனடியாக மின்-அஞ்சல் செய்யவும். நானும் என் லாஜிக்கை Upgrade செய்து கொள்கிறேன்.

Twitter தூக்கம்

2010-12-09T03:05:00.001+05:30

9.30 மணி..

நல்ல அசதி.. செம வேலை இன்னிக்கு. நல்லா தூங்கணும் பா. Tiffin ஆச்சு

10.00 மணி..

சாப்புட்டாச்சு.. கொஞ்ச நேரம் relax பண்ணலாம்... ஒரு படம் பாப்போம்..

சே... Hard disk-ல இருக்குற முன்நூத்தி சொச்சம் படத்தையும், 30-30 தடவ பாதாச்சு... புதுசா ஒண்ணும் இல்ல...

10.20

சரி.. Games.. எல்லா Games-யும் ரெண்டு ரெண்டு தடவ முழுசா முடிச்சு, அதுல Cheat Code போட்டு அதையும் விளையாடியாச்சு... Bore...

11.00

ரேடியோ!!!!

வா வெண்ணிலா..

பழைய நினைவுகள்...

சே.. இவனுங்க வேற.. நம்ம நெலம தெரியாம....

Channel Change...

மணியே மணி குயிலே.... அட என்ன கொடும ஸார் இது...

11.30

ரேடியோ கட்..

என்ன அச்சு? ஒரு SMS...

ஏன் காதல் பாட்டு புடிக்கலையோ, அங்க இருந்து...

அடப்பாவிகளா... ஒரு முடிவோடத்தான் இருக்கீங்களா?

3.00 மணி..

இன்னும் தூங்கல...

மொரீஷியஸ் – தமிழ் புத்தாண்டு 2009

2010-01-20T21:12:00.000+05:30

மொரீஷியஸ் பற்றி எழுதி வெகு நாட்கள் ஆகி விட்டன. அது ஏன்... ஏழுதியே வெகு நாட்கள் ஆகி விட்டன. இன்று நாளை என்று எழுதாமல் தள்ளிபோட்டுக்கொண்டே வந்த விஷயம் (சோம்பேறி தனம் தான்!).

பொதுவாக மொரீஷியஸில் தமிழ் என்பது அந்த ஊர் ரூபாய் தாள்களிலும் (அந்த ஊரிலும் ரூபாய் (Rupee) தான்), கோவில்களிலும் மட்டுமே காண கிடைக்கும். மூண்றாம் தலைமுறை தமிழ் வம்சாவழியினர் இங்கு வாழ்கின்றண்ர். இவர்கள் சுத்தமாக தமிழை மரந்து விட்டனர். ஆனால் தமிழர் பண்டிகைகள் வெகு விமரிசையாக கொண்டாடப்படும்.

சென்ற வருட (2009) தமிழ் புத்தாண்டிற்கு நான் மொரீஷியஸில் இருக்க நேர்ந்தது. அதே நாளில் வேறு ஒரு கிருத்துவ விசேஷமும் சேர்ந்து வர, நாடு முழுவதும் விடுமுறை. தெலுங்கு புத்தாண்டிற்கு விடுமுறை விட்டார்கள். தமிழுக்கு ஏன் விடுமுறை இல்லை என்று கேட்டதற்கு, அடுத்த வருடம் விடுவார்கள் என்றார்கள்.ஒரு வருடம் தமிழுக்கு மறு வருடம் தெலுங்கிற்காம். தொலைக்காட்சியில் தமிழ் தெலுங்கு படங்களும் இப்படித்தான் ஒளிபரப்பாகும். ஒரு திங்கட்கிழமை அன்று தமிழ் படம், மறு வாரம் தெலுங்கு படம் என்று. ஆனால் வாரம் முழுவதும் ஏதாவது ஒரு பழைய தமிழ் மெகா தொடர்களை ஒளிபரப்புவார்கள்.

ஏப்ரில் 14 விடுமுறை என்பதால் முந்தினமே வாங்கி வந்த Bottle உடன் தொலைக்காட்சி முன்பு அமர்ந்தேன். (ஹி... ஹி... வேற என்ன வேல?) மொரீஷியஸில் இருக்கும் பல்வேறு தமிழ் அமைப்புகள் நடத்திய விழாக்களை நேரடி ஒளிபரப்பினார்கள். இத்தனை தமிழ் அமைப்புகள் இருப்பது அன்றுதான் தெரியும்.

மொரீஷியஸ் தமிழ் பண்பாட்டு மைய்யம்,
மொரீஷியஸ் தமிழ் கோவில்கள் கூட்டமைப்பு,
ரோஸ் ஹில் தமிழ் பண்பாட்டு மைய்யம்,
பீணிக்ஸ் தமிழ் மன்றம்,
காட் போன் (Quatre Borne) Marimen கோவில் தமிழ் சங்கம் (மாரியம்மன் கோவில் என்பது பிறகு தெரிந்தது),

போன்று ஏகப்பட்ட அமைப்புகள். இதில் பல அமைப்புகள் அவர் அவர் ஏரியாவில் விழா நடத்தினர். மொரீஷியஸ் தமிழ் பண்பாட்டு மைய்யம் மற்றும் மொரீஷியஸ் தமிழ் கோவில்கள் கூட்டமைப்பு இணைந்து நடத்தியதுதான் பிரதான விழா. மொரீஷியஸ் பிரதம மந்திரி டாக்டர். நவீன்சந்திர ராம்குலாம் வந்து சிறப்பித்தார்.

இந்த விழா தொடங்கியது தமிழ் தாய் வாழ்த்துடன். மிக பெருமையாக இருந்தது. நிகழ்சியை தொகுத்து வழங்கிய பெண்மணி பிரதம மந்திரியை குத்து விளக்கு ஏற்ற அழைத்தது இப்படித்தான். "இப்போது மாண்புமிகு பிரதம மந்திரி டாக்டர். நவீன்சந்திர ராம்குலாம் குத்து விளக்கை ஏற்ற போவார்!". எல்லோரையும் இப்படித்தான் அழைத்தார். மற்றபடி மிக அழகான உச்சரிப்பு. பிரதமர் குத்து விளக்கேற்றி, தமிழின் பெருமையையும், தமிழர்கள் மொரீஷியஸ் வளர்ச்சிக்கு ஆற்றிய பங்களிப்பை பற்றி ஃப்ரென்ச்சில் விரிவாக பேசினார். இலங்கையில் நடக்கும் யுத்தம் குறித்து வருத்தம் தெரிவித்தார்.

இதையடுத்து வழக்கம் போல் பள்ளி மாணவ மானவியருக்கு பரிசுகள் வழங்கினார். இதுவும் முடிந்தபின், கலை நிகழ்ச்சிகள் தொடங்கின. அனைவரும் மிக நன்றாக செய்தார்கள். அஜிதா என்ற பெண் "முன்பே வா, என் அன்பே வா" என்று மிக அழகாக, சுத்தமான உச்சரிப்புடன் பாடினார்.

வீணை, வயலின், மிருதங்கம், கஞ்சிரா, தபலா, ஆர்மோனியம் சகிதமாக, தாவணி அணிந்த அழகான பெண்கள் சுற்றி இருக்க, "தண்டபாணி தேசிகர்" என்பவர் நடுநாயகமாக அமர்ந்து chorus-ஆக கச்சேரி செய்தார். தமிழில் தான் பாடினார். பாடல் நினைவில்லை. பெயரை போல் இல்லாமல் கொஞ்சம் இளமையாகவே இருந்தார். மகாத்மா காந்தி கல்வி மைய்யம் என்று பெயர் போட்டார்கள்.

வெவ்வேறு இடங்களில் நடந்த நிகழ்ச்சிகளின் தொகுப்பு, மாலை ஒளிபரப்பப்பட்டது. அதில் ஒரு பெண் "அலகா உன் அலகை அலகான தமிலில் அலகாக நான் பாடவா" என்று பாடினார். முருகன் மீதான பாடல் போலிருக்கிறது. முருகன் கேட்டிருந்தால் பதரிப்போய் "பாடாதே! வேண்டாம்!" என்று மென்னியை பிடித்திருப்பார். அவர் பக்கத்தில் பொம்மை போல் மொழுக் என்று அமர்ந்திருந்த சைனீஸ் குழந்தை தலையாட்டி ரசித்தது.

"ஸ்னேகிதி ஸ்னேகிதி" என்று பழைய தமிழ் மெகா தொடர் பாடலுக்கு பத்து தாவனிப்பெண்கள் நடனமாடினார்கள். (இந்த தொடர் அங்கு இப்போது ஒளிபரப்பாகிரது). தொட்டால் உடைந்து விடுவார் போல இருந்த பெண் நன்றாக ஆடினார். நன்றாக சிரித்தார்.

தமிழ் நாட்டுப்புற இசை என்று சொல்லி "அப்பா அம்மா விளையாட்டை விளையாடி பாப்போமா" போன்ற குத்து பாடல்களுக்கு நடனம் ஆடினார்கள். (தமிழ் கலாச்சாரம் மற்றும் அதன் கலை வடிவங்களுக்கு தமிழ் சினிமாவால் எப்பேர்ப்பட்ட மோசமான சேதம் ஏற்பட்டுள்ளது என்று நினைக்கும் போது நெஞ்சு பதைபதைக்கின்றது)

இவ்வாறு மொரீஷியஸில் தமிழ் புத்தாண்டு கொண்டாட்டம் இனிதே நிறைவு பெற்றது.

மகாகவியின் பிறந்த தினம்

2009-12-11T11:17:00.003+05:30

இன்று பாரதியின் பிறந்தநாள். இன்றைய தினத்தை (பாரதியின் பிறந்த நாளை) நினைவு கொள்வதற்காகவேணும் ஒரு பதிவு வேண்டும் என்று இதை இங்கு பதிகிறேன்.

நாளை வரும் ரஜினி-யின் பிறந்த நாளை, சென்ற வாரத்தில் இருந்தே சுவரொட்டிகள் ஒட்டி கொண்டாட தொடங்கிய தமிழ் மக்களுக்கு, மகாகவியின் பிறந்ததினம் மறந்து போனது. தொலைகாட்சி, வானொலி போன்ற எந்த ஊடகத்திற்கும் நினைவு வரவில்லை. ஒரு சில விதி விலக்குகள் தவிற...

நெஞ்சு பொருக்குதில்லையே..

இந்த நிலைகெட்ட மாந்தரை நினைத்துவிட்டால்..

அவர் சொன்ன கருத்துகளை இன்றைகேனும் நினைவு கொள்வோம்.

ஒரு பதிவு

2009-10-25T20:30:00.001+05:30

வெகு நாட்களாக எழுத வில்லை. பதிவு போட சாரங்கலள் ஏகபோகமாக இருந்தும், ஒரு சோம்பேரி தனம். நேரமின்மை என்று சொல்வது சரியல்ல. பொய்யாகும்.

இந்த வலைபதிவை துவக்கும்முன் தமிழ் பதிவுலகம் எப்படி இருந்தது என்று நான் கவனிக்கவில்லை. அறிய முனையவும் இல்லை. ஆனால் இந்த இடைவெளியில் ஒரு சிறிய அறிமுகம் ஏற்பட்டது.

பெரும்பாலும் அரசியல், சினிமா மற்றும் ஈழம் பற்றியே உள்ளன. இதில் பதிவர்கள் இடையில் நடக்கும் மோதல்கள், அடிதடி ரகளைகள்..

சில நல்ல பதிவுகளும் சிக்கின. சிறுகதைகள், கவிதைகள், பயண கட்டுரைகள் என்று. இபபோது தொடுப்புகள் கொடுக்க் முடியவில்லை. வேறு ஒரு சந்தர்பத்தில் தருகிறேன்.

சாரி

2009-06-23T23:23:00.002+05:30

“டேய். பொறுக்கி நாயே!”
“என்னங்க? யாருங்க?”
“நீயெல்லாம் அக்கா தங்கச்சியோட பொறக்கல?”
“என்னம்மா? என்ன பிரச்சன?”
“உன்னையெல்லாம் நடுத்தெருவுல நிக்க வச்சி செருப்பால அடிக்கணும்”
“டேய் அட்ரா அவன… புட்ரா”
“இருங்க! இருங்க!! ஏங்க என்னன்னு சொல்லுங்க? யோவ்! மேல கை வைக்காத!!”
“யே! இருங்கப்பா. யோவ்! இருய்யா. அவன அடிக்காத. பாவம். ஏம்மா! உன்மேல கை வச்சவன் அதோ இறங்கி ஓடுறான் பாரு”
“யோவ்! என்னய்யா கண்டக்டர் நீ? ஓடுறான் பாத்துக்கிட்டே இருக்க?”
“ஆமாயா… உங்களோட மல்லு கட்டூரத்தே பெரிய வேல. இதுல இது வேறயா?”
“சாரி.. ப்லீஸ் சாரி சாரி. அய்யோ… நீங்கன்ணு தப்பா நெனச்சிட்டேன்..”
“வெரி சாரி. சாரி சாரி… ப்லீஸ் மன்னிச்சுடுங்க…”
ஒருபுறமாய் தலை சாய்த்து
இரு விழிகளும் மன்றாட
முகம் வேளிறி, வேர்த்து கொட்ட
உண்மையாக, உணர்ந்து மன்னிப்பு கேட்கிறாய்.
நீ இவ்வளவு அழகாய் “சாரி” சொல்வதானால்
நான் இன்னொரு முறை அடி வாங்க தயார்.
உதடு கிழிந்த குருதியை உன் கைக்குட்டையால்
துடைத்து விடும்போது “ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்” என்று
பொய் வலி காட்டினால்,
நீயும் “ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்” என்று மேலும் இருமுறை
“சாரி சாரி…”
நீ என் நெஞ்சில் குத்தி விட்டு
இதே போல் அழகாய் மன்னிப்பு கேட்டால்
சத்தியமாய் மன்னித்து விடிவேன்
ஒரு வேளை மன்னிக்காமல் இருந்தால்
நிச்சயம் இறந்திருப்பேன்

இசை அனுபவம்

2009-06-05T21:48:00.003+05:30

எங்கள் நிறுவன மேலதிகாரியுடன் காரில் தண்ணி அடித்து கொண்டே போனபோது, எனக்கு லோபோ (Lobo) என்கிற அருமையான இசை கலைஞனை அறிமுகப்படுத்தினார். லொபோவின் இசையில் எனது உலகம் மறந்து அதனுள் கலக்க முடிந்தது. இளையராஜாவின் இசை போல. ஆங்கிலம் தான் என்றாலும், ஒரு வித vibration என்பார்களே. அது போல.

பெரும்பாலும் காதலை பற்றியே இருக்கும் லொபோவின் பாடல்கள் (நான் கேட்ட வரை...). நான் மிகவும் விரும்பி கேட்கும் ஒரு பாடல் தமிழில் மொழி பெயர்ததால், தோராயமாக இப்படி வருகிறது...

"பட்டாம்பூச்சி எங்கு போனது, மழை வந்த போது?
பொம்மை கரடிகளை எது தூங்க வைக்கிறது?
காக்க முடியாத வாக்குகளை நாம் ஏன் தருகிறோம்?"

பாடல் ஆங்கிலத்தில்...

Where do butterflies go when it rains?
Who goes around & tucks in the trains?
What makes a teddy bear like to sleep?
Why do we all make promises that we can't keep?

Where do puppy dogs go when their sad?
And what do elephants say when their mad?
Who do you tell if you don't have a friend?
Why do we open our mouths and stick our foot in?

These are the things that bother me,
Not a lot of things across some sea,
I don't even have a master plan,
I guess that I am just a simple man.

Where do robins sleep on the road?
And how can a little ant carry that load?
Why write words that we have to erase?
Why does everyone have more than one face

ரொம்பவும் தத்துவம் போல தோன்றினாலும், இதையெல்லாம் என்றாவது யோசித்து பார்த்திருப்போமா? தொம் தொம் என்ற சத்தம் இல்லாமல், மிக இனிமையான, தாலாட்டுகிற இசையில் பாடல் அமைந்திருக்கும்.

இதே சாயலில் ஹிந்தியில் ஒரு பாடல் சமீபத்தில் வந்தது. ஒரு மழை நாளில் மோரிஷியசில் பார்த்த படம். Shankar, Ehsan & Loy இசையில் மிக நல்ல பாடல்கள் கொண்ட படம். Rock On என்கிற படத்தில் இருந்து.

தமிழில் தோராயமாக...

"வானம் ஏன் நீலமாகா இருக்கிறது?
தண்ணீர் ஏன் குளிர்கிறது?
பூமி ஏன் உருண்டையாக இருக்கிறது?

பட்டு ஏன் உருத்துகிறது?
நெருப்பு என் சுடுகிறது?...."

என்று போகிறது.

இதுவும் நல்ல பாடலே. என்ன கொஞ்சம் சத்தம் அதிகமாக இருக்கும்.

ஆங்கில எழுத்துகளில் ஹிந்தி பாடல் வரிகள்....

aasma hai neela kyun
paani geela geela kyun
gol kyun hai zamee
silk mein hai narmi kyun
aag mein hai garmi kyun
do aur do paanch kyun nahi

ped ho gaye kam kyun
teen hain ye mausam kyun
chaand do kyun nahi
duniya mein hai junge kyun
behta laal rang kyun
sarhaden hain kyun har kahin

socha hai... ye tumne kya kabhi
socha hai... ki hain ye kya sabhi
socha nahi to socho abhi

behti kyun hai har nadi
hoti kya hai roshni
barf girti hai kyun
dost kyun hain roothte
taare kyun hain toot-te
baadlon mein bijli hai kyun

socha hai... ye tumne kya kabhi
socha hai... ki hain ye kya sabhi
socha nahi to socho abhi

sannata sunai nahi deta
aur hawayen dikhayi nahi deti
socha hai kya kabhi
hota hai ye kyun............

aasma hai neela kyun
paani geela geela kyun
gol kyu hai zamee
silk mein hai narmi kyun
aag mein hai garmi kyun
do aur do paanch kyun nahi

ped ho gaye kam kyun
teen hain ye mausam kyun
chaand do kyun nahi
duniya mein hai jung kyun
behta laal rang kyun
sarhaden hain kyun har kahin

socha hai... ye tumne kya kabhi
socha hai... ki hain ye kya sabhi
socha nahi to socho abhi......

அறிவியல் பூர்வமாக இதற்கெல்லாம் விளக்கம் தெரிந்தாலும், ஒரு பாமரனின் பார்வையில் இன்து இதையெல்லாம் யோசித்து பாருங்கள்? என்ன அருமையான கற்பனை அனுபவமாக இருக்கும்?! இதை பற்றியெல்லாம் யோசித்து பார்க்க தோன்றவில்லை. என் இயந்திர தனமான வாழ்க்கையில் இதற்கெல்லாம் நேரமில்லை. உங்களைப்போல...

நூறு ரூவா

2009-05-27T00:39:00.000+05:30

உள்ளதெல்லாம் நூறு ரூவா – இதில்
ஊருக்கு நானும் போய் வரவா?
உறவுக்காக ஏங்கிடவா? – இல்ல
என் உணர்வுக்காக பாத்திடவா?

பணத்தை வச்சி என்ன பண்ண?
தெரியாதவன் பல பேரு – இதில்
நானும் கூட ஒருத்தன் தானே – ஆனா
எனக்கு மட்டும் வேற பேரு!

மோரிஷியஸ் - 1

2009-04-29T17:22:00.009+05:30

முதல் பயணம் ஆறு மாதங்களுக்கு முன்னால். இதோ மீண்டும் வந்திருக்கிறேன். சுற்றுலா வாசிகளின் சொர்க்க பூமி. நீல கடல் எப்படி இருக்கும்? Marina-வை கடைசியாக இருட்டில் பார்த்த ஞாபகம். அதற்கு முன்னால் அழுக்கு தண்ணீர் போல் கண்ட நினைவு. நீல கடல் என்றால் இப்படித்தான் இருக்கும் என்று இங்கு கண்டுகொண்டேன். அலையாடாத தெளிவான நீல கடல். "Glass Bottom Boat" என்று கண்ணாடி தரை படகில், காடலுக்குள்ளே கூட்டி போய் கடல் அடியில் இருப்பதெல்லாம் காட்டுகிறார்கள். பவழப்பாரைகள், அவற்றுக்குள் ஓடியாடும் மீன்கள் என்று எல்லாமே தெள்ளத் தெளிவாக தெரிகிறது.

விமானத்தில் இருந்து மாலத்தீவுகளை பார்த்தது போலவே, மோரிஷியசும் மிக அழகாக தெரிகிறது. நல்ல கரும் பச்சை நிறமாக, கொஞ்சம் கோழி முட்டை வடிவில், வெள்ளை கடல் மணல் எல்லைகளோடு, நீல கடல் சூழ, பார்ப்பதற்கு ரொம்ப அழகாக இருக்கிறது.

விமான நிலையத்தில் இறங்கி, Immigration வரிசையில் நிற்கும் போது, முன்னால் நிற்கும், தேனிலவுக்கு வந்த வெள்ளைக்கார ஜோடி அட்டகாசமாக உதட்டில் ஒரு பச்சக் பரிமாறிக்கொள்கிறது. யாரும் அவர்கள் பக்கம் பார்த்ததாக தெரியவில்லை. நமக்கு முன்னால் நின்று கொண்டு இப்படி செய்தால் கொஞ்சம் கூச்சத்தில் நெளிய வேண்டியிருக்கிறது (பழக்கம் இல்லை பாருங்க!).

தமிழர்கள், தெலுங்கு மக்கள், குஜராத்தி-கள், மராத்தி காரர்கள், பீகாரிகள், சீனர்கள், ப்ரென்சு-காரர்கள், பாகிஸ்தானிகள் (பாகிஸ்தான் என்று தனி ஏரியா-வே வைத்திருக்கிறார்கள்!) என்று பலதார பட்ட மக்கள் ஒன்றாக வாழும் நாடு. ரொம்ப குட்டி நாடு. தீவின் நடுவே ஒரு நேர் கொடு போட்டால் 50KM வரும். அவ்வுளவுதான். ஒரு மணி நேரத்தில் கிழக்கு கரையில் இருந்து , மேற்கு கரைக்கு சென்று விடலாம்.

விமானத்தில் Economy-இல் எனக்கு முன் வரிசையில் அமர்ந்து வந்த குடிமி வைத்த பூசாரி (குருக்கள்?, ஐயர்?) கொஞ்ச நேரம் தெலுங்கில் மாடலாடி கொண்டு வந்தார்.
மோரிஷியசில் ஒரு கோவில் கும்பாபிஷேகத்திற்கும் (குடமுழுக்கு விழா) தமிழ் புத்தாண்டுக்காகவும் வந்திருப்பதாக சொன்னார்.
தமிழர்கள் இருப்பதால், இதெல்லாம் விமரிசையாகவே நடக்கிறது. ஐயரை பார்த்ததும் "Are you Swami?" என்று கேட்கிறார்கள். நம்ம ஐயர் தலையாட்ட, Security முதல் கொண்டு விமான பணி பெண் வரை அனைவரும் தவறாமல் காலில் விழுகிறார்கள். அவர் பேர் என்னவோ ஸ்வாமி என்று சொன்னார். அதற்குத்தான் தலையாட்டி இருப்பார் போல. உண்மையில் அவர்கள் எதிர்பார்த்திருந்தது யோகா கற்றுத்தரும் சாமியார் வகை. அவரும் வந்தார். அதே
"Are you swami?" மற்றும் காலில் விழும் படலங்கள்.
இவரும் Economy-யில் தான் வந்தார். கிடைக்கிற மரியாதையை பார்த்து, இருவரும் அதை உபயோக படுத்த நினைத்தார்கள். Immigration வரிசையில் முன்னால் முந்தி கொண்டு போக முடியுமா என்று பார்த்தார்கள். முடியவில்லை. தடுத்து நிறுத்தி விட்டார்கள். எல்லாம் rules படித்தான் நடக்க வேண்டும். இந்த மாதிரி முன்னால் விட்டால் வெள்ளை காரர்கள் சண்டைக்கு வருவார்கள்.

விமான நிலையம் விட்டு வெளியே வந்தால் நம்மை அழைத்து போக யாரையும் காணவில்லை. சரி தொலை தொடர்பு கொள்வோம் என்று அங்கு நின்றிருந்த காவலரிடம், "தொலைபேசி எங்கே?" என்று கேட்டேன். "லோகல் காலா?" என்று கேட்டுவிட்டு, அவர் செல்பேசியையே தருகிறார். பேசியதில், நமாக்காணவர் வெளியே காத்திருக்கிறார் என்று தெரிய வருகிறது. செல்பேசியை கொடுத்து விட்டு நன்றி சொன்னால், பரவாயில்லை என்று சிரித்து நம்மை நலம் விசாரிக்கிறார் காவலர். காரில் ஏறியதும், முதல் வேலையாக Seat Belt அணிய வேண்டும். இல்லாமல் பிடித்தால் ஐந்து ஆயிரமோ பத்து ஆயிரமோ அபராதம். இந்த முறை புதிதாக "போது இடங்களில் புகை பிடிக்க தடை" போட்டிருக்கிறார்கள். இல்லை என்றால் விமானம் விட்டு இறங்கியதும் எடுத்து பற்ற வைத்து விடுவார்கள் மக்கள். காருக்குள்ளும் புகை பிடிக்க கூடாது என்று சொன்னார் நம்ம நண்பர். அது என்ன சட்டம் என்று கேட்டால், காரில் அமர்த்து வரும், "புகை பிடிக்காத நபரை" நாம் விடும் புகை கட்டாயமாக பாதிக்கிறதாம். இதெல்லாம் கொஞ்சம் Overa இல்ல? என்று கேட்டு விட்டு, இருவரும் பற்ற வைத்தோம்.

நல்ல அன்பான மரியாதையான மனிதர்கள். தெரிந்தவர் தெரியாதவர் என்றெல்லாம் இல்லாமல், யார், யாரை பார்த்தாலும் "Bonjour" சொல்லி கை குலுக்குவார்கள். மதிய உணவிற்கு போகிறோம் என்று தெரிந்தால்,
"bon-appetite" சொல்லி அனுப்புவார்கள். மலையாள கரையோரம் போனால் நம்ம சேட்டன் மார் முறைப்பது போலெல்லாம் இல்லை. வேலை பார்க்கும் விதம், சாலை விதிகள் பின்பற்றுவது என்று எல்லாத்திலும் நம்மிலிருந்து வேறுபட்டமக்கள்.

8.30 மணிக்கு அலுவலகத்தில் இருப்பார்கள். 5.00 மணிக்கு மேல் அப்படியப்படியே மூடிவைத்துவிட்டு கிளம்பி விடுவார்கள். 5.00 மணிக்கு மேல் நாம் வேலை செய்ய வேண்டிய நிலை வந்தால், நமக்கு PIZZA, Taxi என்று எல்லாம் ஏற்பாடு செய்துவிட்டு சென்றுவிடுவார்கள். சொன்ன நேரத்திற்கு taxi வந்து விடும். அதர்குண்டான காசையும் முன்கூட்டியே செலுத்தி விடுவார்கள். 6.00 மணிக்கு மேல் சாலையில் யாரையும் பார்க்க முடியாது. 7.00 மணிக்கு மேல் பேருந்துகள் கூட இருக்குமா என்று சந்தேகம் தான்.

சாலையில் நடந்து போகிறவர்களை நகரத்தில் முக்கிய சாலைகளில் மட்டும் கொஞ்சம் பார்க்கலாம். மற்ற படி cigarette வாங்க பெட்டி கடைக்கு கூட காரில் தான் போகிறார்கள் (இது போன்ற கதைகளை "tabagie" என்கிறார்கள்). இரண்டு சக்கர வாகனங்கள் மிக சமீபத்தில் (சுமார் 3 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு) தான் வந்திருக்கிறது. அது என்னவோ தெரியவில்லை, 20km வேகத்தில் போனால் 60km வேகத்தில் போவது போல ஒரு சத்தம்; எல்லா வண்டிகளிலும் தவறாமல் வரும். தனி தனியாக பாகங்கள் வாங்கி, Mechanic Shed-இல் வைத்து இவர்களே ஏதோ ஒரு வண்டி தயாரிப்பார்கள் போல. இல்லையென்றால், 600-700 cc உள்ள ரேஸ் வண்டிகளை ஒட்டி போகிறார்கள். அது விமானம் கிளம்புகிறாப்போல் சத்தம் செய்கிறது. நம்ம ஊர் போலவே இடது பக்கம் வண்டி ஒட்டுகிறார்கள். என்ன, நம்ம ஊர் போல இல்லாமல், இடது பக்கம், "மட்டும்" வண்டி ஒட்டுகிறார்கள். சாலையை கடக்க வேண்டும் என்று கால் வைத்தால், இரண்டு பக்கமும் சிகப்பு விளக்குகள் இல்லாமல் தானாகவே வண்டி நிறுத்தி விடுகிறார்கள். எத்தனை மக்கள் கடந்து போனாலும், எவ்வளவு நேரம் ஆனாலும் பொறுமையாக நின்று கிளம்புகிறார்கள்.

மேலும்...

தொலைந்து போன தருணங்கள்

2009-04-09T20:12:00.000+05:30

என்னிடம் வந்து நான் மிகவும் ரசித்த ஒரு மின்-அஞ்சலை இங்கு "தமிழாக்கி" தருகிறேன்.

கிரிக்கெட்-ஐ விட கில்லியும் கோலியும் நாம் நிறைய விளையாடிய பொழுதுகள்..
கண்ணாம் மூச்சியும், கபடியும் விளையாட எப்போதும் ஒரு நண்பர் கூட்டம் இருந்த பொழுதுகள்...
வாரம் ஒரு முறை வரும் "ஒளியும் ஒலியும்" நிகழ்ச்சிக்காக காத்திருந்த பொழுதுகள் ...
"திரைத்துளி" நம்மை நிறைவு செய்த பொழுதுகள்...
ஐந்து வீடுகளுக்கு சேர்த்து ஒரே ஒரு தொலைக்காட்சி பெட்டி இருந்த பொழுதுகள்...
தொலைக்காட்சி காண சென்று நட்பு உருவான பொழுதுகள்...

ரயிலில் "பிஸ்லேரி" விற்கப்படாத பொழுதுகள்...
தண்ணீர் நிரப்ப சென்ற தந்தை ரயில் புறப்படும்முன் வந்து விடுவாரா? என்று நகம் கடித்த பொழுதுகள்...
சரியாக ஒன்பது மணிக்கு தூங்க சென்ற பொழுதுகள்... ஒளியும் ஒலியும் நாட்கள் தவிர...
நவராத்திரி பொங்கலுக்கு அம்மா செய்த பலகாரங்கள் மட்டும் இருந்த பொழுதுகள்...

கணக்கு வாத்தியாரும், தமிழ் அம்மாவும் நம்மை அடிக்குமுன் நம் பெற்றோர்களை பற்றி யோசிக்காத பொழுதுகள்...
பட்டம் விட்டதும், மாங்காய் பறித்து தின்றதும், கோடை விடுமுறைக்கு எப்போதும் பாட்டி வீட்டிற்கே போன பொழுதுகள்...
ஞாயிறு மாலை வரும் வாரத்தின் ஒரே திரைப்படம் போதுமானதாக இருந்த பொழுதுகள்...

ஐம்பது காசுக்கு பத்து மிட்டாய்கள் கிடைத்த பொழுதுகள்...
சென்ற வருடத்தில் மிஞ்சிய பக்கங்கள் ஒன்று சேர்த்து தைத்த நோட்டு புத்தகங்கள்...

முதல் மழையில் நனைந்தால் காய்ச்சல் வரும் என்று பாட்டி சொல்லியும் அதில் நனைந்த பொழுதுகள்..
நாம் வரும் சேதியை முன்கூட்டி சொல்ல செல்-பேசி இல்லாத பொழுதுகள்..
அன்பு பரிமாற்றமும், நல விசாரிப்புகளும், தபாலில் நடந்த பொழுதுகள்...
தீபாவளிக்கு வெடிக்கிற வெடி சுற்றுப்புற சூழலுக்கு கேடு என்று நினைக்காத பொழுதுகள்...

இப்படி நீண்டுகொண்டே போகலாம் இந்த தொலைந்து போன தருணங்களின் பட்டியல்...

இவற்றையெல்லாம் நான் தொலைத்து விட்டு தேடுகிறேன். நீங்களும் தானே?

காதலர் தினமும் காதலிக்க ஆள் இல்லாதவர்களும்

2009-02-15T20:23:00.002+05:30

செய்தி: காதலர் தின கொண்டாட்டத்தின் போது அசம்பாவிதங்களை தடுக்க கடற்கரை, பூங்காக்கள் மற்றும் கிழக்கு கடற்கரை சாலையில் பலத்த போலீஸ் பாதுகாப்பு.

அடப்பாவிகளா! இப்படி ஒரு காதலர் தினம் தேவையா? காதலர் தினம்னு தனியா கொண்டாடினாத்தான் எல்லாருக்கும் காதல் வருமா? அதுவும் போலீஸ் பாதுகாப்போடு?

Valentine-ங்குற ஒரு வெள்ளக்கார சாமியார் செத்து போன நாள அவணுக அவர் பேர்லயே கொண்டாடினாங்க. அவர் ஏன் செத்து போனாரு, ஏன் அவர் பேர்ல கொண்டடுராங்க-ங்க்றதே நம்ம காதலர்கள் பல பேருக்கு தெரியாது.

சரி. நான் சொல்றேன். St. Valentine - இவர் ஒரு கிரித்துவ சாமியார். ரோமானிய மன்னன் இரண்டாம் க்லாடியஸ் (Claudius II) காலத்துல வாழ்ந்தவர். மன்னன் க்லாடியஸ் அவர் ஆட்சியில வயசு பசங்க யாரும் கல்யாணமோ, காதலோ பண்ண கூடாதுன்னு சட்டம் போட்டார் (என்ன கொடும sir!). அப்பதான் பசங்க போருக்கெல்லாம் பயப்படாம வருவாங்கன்ணு நெனச்சார். ஆனா நம்ம சாமியார் மன்னர் சட்டத்தையும் மீறி ரகசியமா பசங்களுக்கும் பொண்னுகளுக்கும் கல்யாணம் நடத்தி வச்சார் (ஷாஜகாண்?!). இத கண்டுபுடிச்ச மன்னரு, சாமியார "அவனை தூக்கிலிடுங்கள்" -ன்னு 24-ஆம் புலிகேசி மாதிரி சொல்லிட்டாரு. நம்ம சாமியாரு சாவுர நேரத்துலாயும் Jailer பொண்ணுக்கு ரூட் விட்டுட்டுதான் செத்து போயிருக்காரு (அப்பவே சாமியாருங்க ஆரம்பிச்சிடாய்ங்க). ஆக, இந்த சாமியார் செத்த நாள காதலர்கள் எல்லாம் சேந்து கொண்டாடினாங்க (நமக்கும் இந்த வெள்ளக்கார சாமியாருக்கும் என்னய்யா சம்பந்தம்?).

சரி இப்ப இதுக்கு எதுக்கு போலீஸ் பாதுகாப்பு? நம்ம பயலுக chance கேடச்சா உடுவாங்களா? காதல் பண்றோம் - ங்கிர பேர்ல ஆளாளுக்கு ரெண்டு மூணு பிகப் பண்ணி சுத்த ஆரம்பிச்சி டானுங்க (பொண்ணுங்களும் தான்). சரி. இதுக்கு போலீஸ் என்ன பண்ண முடியும்? இதனால போலீஸுக்கு என்ன பிரெச்சன? இதனால போலீஸுக்கு பிரெச்சன இல்லைங்க. இந்த மாதிரி சுத்துரத்துக்கு ஃபிகர் கெடைக்காத பசங்களுக்கு தான் பிரெச்சன.

நான் சும்மா இருக்கும் போது நீ எப்படி ரெண்டு மூணு ஃபிகரோடே சுத்தலாம்? எனக்கு டென்ஷன் ஆவாதா? இதத் தான்அவங்க கேக்குறாங்க (என் மனசு பேசுற மாதிரியே இருக்கு!!). ஆகையினால மக்களே ஒரு ஃபிகரோடே சுத்துங்க. பிரெச்சன வராம என்ன தினமாவது கொண்டாடுங்க.

நல்ல வேள. இந்த வருஷம் சனிக்கிழமைல வந்ததுனால வீட்டிலையே உக்காந்து பொழுது போக்கியாச்சு. இல்லனா ரோட்ல அவனவன் சுத்துரத பாத்து பேரு மூச்சு விட வேண்டியதான்.

மாய குரங்கு

2009-02-08T22:00:00.001+05:30

ஒரு வானாந்தரத்தில் வசித்து வந்தது மாய குரங்கு
கவிதை நயமிக்க குரங்கு
குரங்குகள் நடுவில் தனித்து நின்ற குரங்கு
தனியாய் நின்ற குரங்கு
வானாந்தரத்தின் அழகிலும்,
ஆபத்திலும் வாழக் கற்று கொண்ட குரங்கு

கானகத்தின் மூலை முடுக்கெல்லாம்
அலைந்து திரிந்து, ஒரு
அழகிய கவிதை படைத்தது
முதல் கவிதை.. மிக அழகிய கவிதை
கவிதை படைத்த குரங்கிற்கு கானகத்தை
வென்ற மகிழ்ச்சி. தாவி குதித்தது

மரத்திற்கு மரம் தாவியது
முதல் கவிதையை மறந்தது
கவிதை பல படைக்க முனைந்தது
கவிதை மரம் தவ்வுமா?
கவிதை தொலைந்து போனது

கவிதை தொலைந்ததில் தெரிந்தது
அது பொக்கிஷமென்று குரங்கிற்கு
பொக்கிஷம் போன இடம் தெரியவில்லை
தொலைந்த பின் தெரிந்தது
தொலைந்தது கவிதை அல்ல
கவிதை படைக்கவல்ல காதல் என்று

கானகத்தின் இருண்ட முடுக்குகளில்
கவிதையை தேடித் திரிந்தது
தொலைந்த இடம் தெரியாமல்
தெரிந்த இடமெல்லாம் தேடியது
களைத்து போய் வலித்தது குரங்கிற்கு

கவிதை தொலைந்து போதலின் வலி
தெரிந்தது. கவிதையின் மகிமை
புரிந்தது. தொலைந்த கவிதை
மீண்டும் கிட்டுமோ? சோகம் கொண்டது
வலி போக்க வழி தேடியது

வலி போக்கும் என்று நம்பி சாராயம்
ருசித்தது குரங்கு. பின்பு சாராயம்
குரங்கை ருசித்தது. வலி போக்குமோ
பொல்லாத சாராயம்? வலி பெருகியது
மரம் தாவிய ஆட்டமும் அடங்கியது

இன்று வரை கவிதை கிட்டவில்லை
பொல்லாத சாராயம் குரங்கை விடவில்லை
கவிதை தோன்றிய இடத்தில் காத்திருக்கிறது
குரங்கு. என்றாவது ஒரு நாள்
கவிதை அவ்விடம் வருமென்று

மகாகவியின் பிறந்த தினம்

2008-12-12T01:01:00.000+05:30

இன்று பாரதியின் பிறந்தநாள். எழுதுவதற்கு ஏகப்பட்ட விஷயங்கள் இருந்தாலும், ஏகப்பட்ட முணகல்கள் இருந்தாலும், முழுமையாக எழுத பொழுது இல்லை. இன்றைய தினத்தை (பாரதியின் பிறந்த நாளை) நினைவு கொள்வதற்காகவேணும் ஒரு பதிவு வேண்டும் என்று இதை இங்கு பதிகிறேன். வேறு ஒரு நாளில் என் முணகல்களை பதிவு செய்கிறேன்.

கல்லூரி வாழ்க்கை

2008-11-30T18:11:00.000+05:30

இளமையில் எல்லைகள் தெரிவதில்லை
நட்பில் கவலைக்கு இடமில்லை

சோற்றுக்கு வழி இல்லாத போதும்
சுருட்டுக்கு மட்டும் பஞ்சமில்லை

வகுப்பு ஏட்டில் பெயர் இருக்கிறது, ஆள் யார்?
அது வாத்தியருக்கு விளங்கவில்லை

ஆறு மாதம் முக்கி முக்கி படிக்க வேண்டியதை
ஒரே இரவில் எப்படி படித்தோமோ தெரியவில்லை

ஒரே வண்டியில் நான்கு பேர் சென்று
சறுக்கி விழுந்த போது வலி தெரியவில்லை

எதையும் நண்பணிடத்தில் மறைத்ததில்லை
சுற்றுச் சூழலை நினைத்ததில்லை

பல மொழிகள் பேசும் மாணவர்கள் இருந்தாலும்
நட்புக்கு மட்டும் மொழி இருந்ததில்லை

வகுப்பை தவிர கல்லூரியின் மற்ற இடங்களில்
நாம் கால் வைக்காத இடமில்லை

வந்த முதல் நாளில், தெரிந்தவர் தவிர
வேறொருவருடன் பேசி நினைவில்லை

ஒரே வாரத்தில் மாமன் மச்சான் உறவு
எங்கிருந்து வந்ததோ தெரியவில்லை

விடுமுறை விட்டாலும், வீடு திரும்பவில்லை
நட்புக்கு மட்டும் என்றும் விடுமுறையில்லை

இப்படியெல்லாம் பழகிய நமக்கு இன்று
யார் யார் எங்கிருக்கிறோம் என்பதே தெரியவில்லை

நட்பின் நிலைமை

2008-11-30T18:02:00.001+05:30

எங்கோ பிறந்து, எங்கோ வளர்த்து இங்கு நண்பர்கள் ஆனோம்
ஏனோ பழகி, எதற்கோ சிறிது நட்பில் சுகம் கண்டோம்

ஒரே தட்டில் உண்டு, ஒரே பாயில் உறங்கி நட்பு வளர்த்தோம்
ஒரே சுருட்டில் பத்து பேர் புற்று நோய் பெற விரைந்தோம்

நண்பனுக்கு ஒன்றெனில் மார் நிமிர்த்தி நின்றோம்
அந்த நேரத்தில் வந்த வீரம் கண்டு நாமே திகைத்து நின்றோம்

கல்லூரி முடிந்ததில் சோகம் கொண்ட அனைவரும்
தண்ணி அடித்து, மனம் மகிழ்ந்து சிறகு விரிதோம்

ஆளுக்கொரு திசையில் பறந்து, வேலை தேடி அலைந்தோம்
ஆளுக்கொரு தலைநகரத்தில் காலூன்ற மரம் தேடினோம்

காற்று புகாத நம் நட்பிற்குள் இன்று கள்ளிச்செடி வளர்கிறது
அந்த செடிக்கு நட்பையே உரமாய் தந்து சிதறி கிடகின்றோம்

நண்பா - மின்அஞ்சலிலாவது நாம் நண்பர்ககளாய் இருப்போம்....

04-05-2005

2008-10-29T00:04:00.001+05:30

நேற்று இந்த கதையை முடிக்க இயலவில்லை. மழையும் என் பாட்டியின் பாட்டு க்லாஸ்ஸும் இடையூராக வந்துவிட்டன. மழையை இடையூறு என்று கூறியதற்கு காரணமுண்டு. இதை எழுதுவதை விட்டு விட்டு, மழையை ரசிக்க சென்று விட்டேன். என் பாட்டி நடத்தும் பாட்டு க்லாஸ்ஸீர்கு வரும் சிறுமிக்கு "கீச்சு" குரல். கூட்டத்தில் ஸ்ருதி சேராமல் கத்திக்கொண்டிருந்தாள். மற்றதெல்லாம் பல்செட் மாட்டிய கிழவிகள். இந்த ஸ்ருதி சேரா கீச்சு குரலால், என்னால் கவனம் செலுத்த முடியவில்லை. இன்று முடித்து விடுவோம்.

அந்த சிறுவனும் அவனது குடும்பத்தாரும் எங்களுக்கு முன் இங்கு தாங்கி இருந்திருக்க வேண்டும். அவர்கள் காலி செய்து போனது பையனுக்கு தெரியாது போலும். அப்படியேவா விட்டுவிடுவார்கள்?

அந்த சிறுவன் சொன்ன தகவல்களை வைத்து பார்க்கும்போது, அவன் அப்பா அம்மா ஆகியோர் திருநெல்வேலி பக்கம் எங்கோ இருக்கிறார்கள் என்றும், பையனை படிப்பிர்க்காக இங்கே விட்டு சென்றிருக்கிறார்கள் என்பதும் தெரிந்தது.

"இப்ப என்ன தாத்தா பண்றது?" என்று அபத்தமானதொரு கேள்வியை கேட்டு வைத்தேன்.

"இங்க முன்னாடி ஒரு ஆசாரி இருந்தாருப்பா. அவரு பேரு ஞாபகத்துக்கு வரமாட்டேங்குது."

"மச்சான் போலீசு கிட்ட வுட்டுரலாமாடா?" என்றான் நண்பன்.

இதை கேட்ட சிறுவன் மிக பெரிதாக அழ தொடங்கினான்.

"அண்ணா! போலீஸ் வேண்டான்ணா!" என்று அழுகையிணூடே கெஞ்சி கொண்டிருந்தான்.

என்ன செய்வது என்றே புரியவில்லை.

"சரி சரி அழுவாத"

"ஆங்! இங்க குடி இருந்தவங்க குடும்பத்துல ஒரு பொண்ணு இருந்திச்சுபா. அது பேரு கூட 'மீனா'. அப்ப ஒரு பதினாறு வயசு இருக்கும்" என்று தாத்தா ஒரு தகவலை கொடுத்தார்.

"யோவ் தாத்தா. வீட்டு ஆம்பள பேரு தெரியல. பொண்ணு பேரு மட்டும் நல்லா தெரிஞ்சு வச்சுக்க" என்று தாத்தாவை காலாய்த்தான் நண்பன்.

"அட சும்மா இருப்பா. அவங்க இப்போ எங்கயோ 'தம்மாழ்வார்' தெருவுல குடியிருக்காங்கப்பா"

"அது எங்கடா இருக்கு?"

"சரி வாங்கடா தேடுவோம்"

சிறுவனை அழைத்துக்கொண்டு நானும் என் இரு நண்பர்களும் கிளம்பினோம்.

போகிற வழியில் "உன் சித்தி சித்தப்பா பேரு என்னடா?" என்றதற்கு

"முத்து ஆசாரி" என்றான். சித்தி பேர் என்னவோ சொன்னான். மறந்து விட்டது.

"அவங்கள பாத்தா அடையாளம் தெரியுமா உனக்கு?"

"தெரியும்"

"சரி வா"

எப்படியோ யார் யாரிடமோ விசாரித்து கொண்டு ஒரு வீட்டில் போய் நின்றோம்.

"ஏங்க. இங்க முத்து ஆசாரி வீடு எதுங்க?"

"இங்க ரெண்டு முத்து ஆசாரி இருக்கங்கப்பா"

"இப்போ சமீபத்துல குடி வந்தவங்க.." என்றேன்.

"அவங்களா! நீங்க வந்த வழியே போனீங்கன்னா இந்த வீட்டில இருந்து அஞ்சு வீடு தள்ளி இருக்காங்கப்பா"

அந்த வீட்டிற்கு சென்றோம். வரும் போதே அந்த வீடு திண்ணையில் அமர்ந்திருந்த அம்மா எங்களை உற்று பார்த்ததை கவனித்தேன். சரி நாம் வயதிற்கு இப்படி ஒரு பொடியனுடன் ஊர் சுற்றுவது அவருக்கு வினோதமாக தெரிந்திருக்கும் என விட்டுவிட்டேன்.

"இவங்கதான் என் சித்தி" என்று பையன் அந்த அம்மாவை கை காட்டியபோது குபீர் என்றது.

"இந்த பையன், நீங்க குடியிருந்த பழைய வீட்டுக்கு வந்துட்டான். இப்போ அங்க நாங்கதான் இருக்கோம்" என்றேன்.

"அப்படியா! ரொம்ப தங்கஸ்பா" என்று சொல்லிவிட்டு வீட்டிற்குள் சென்று விட்டாள்.

அவள் பார்த்த பார்வை "அடப்பாவிகளா. விட்டொழிச்சிட்டு வந்தவன, திருப்பி கொண்டாந்து டீங்களேடா!" என்பது போல் இருந்தது.

வீடு மாறிய சேதியை, இவ்வளவு சின்ன பையனிடம் சொல்ல மறக்கமுடியுமா? சரி அந்த வழியே போன எங்களையும் அந்த சிறுவனையும் பார்த்தவர் ஏன் கூப்பிடாமல் விட்டார் என்று தெரியவில்லை.

அந்த பார்வை என்னை என்னவோ செய்தது. அன்று இரவு சரியாக தூங்க முடியவில்லை.

இதை எழுதி முடித்தவுடன் மழை பெரிதாக பெய்ய தொடங்குகிறது. அந்த பெயர் தெரியாத சித்தியையும், சிறுவனையும் மறக்க முடியவில்லை.

இந்த (உண்மை) கதைக்கு ஏற்ற தலைப்பு என்னவென்று முடிவு செய்ய முடியவில்லை. பிற்பாடு இதை படிக்கிறவர்கள், நீங்களே ஒரு தலைப்பை தங்கள் விருப்பம் போல் வைத்து கொள்ளுங்கள்.

03-05-2005

2008-10-28T16:28:00.001+05:30

நேற்றோடு நின்றுவிடும் என நினைத்தேன். இன்றும் தொடறுகிறது. அன்றாட நிகழ்வுகளைதான் எழுத வேண்டுமா? அப்படி எழுதுவதென்றால் எப்படி எழுதுவது? காலை எழுந்ததில் தொடங்கி இதை எழுதுவது வரையிலான நிகழ்வுகளை பட்டியலிடுவதா? அது அவ்வளவு சுவாரசியமான விஷயமாக படவில்லை.

இன்று தோன்றியதை எழுதலாமில்லையா? அல்லது என்றோ நடந்து, எழுத மறந்த நிகழ்வுகளை எழுதலாமில்லையா? அப்படி நான் சந்தித்த ஒரு சம்பவம். அதை எழுத ஆரம்பித்து, வேறு காரணங்களுக்காக பாதியில் நின்று போனது. இன்று முழுமையாக, கற்பனை கலக்காமல் எழுதுகிறேன். அந்த சம்பவத்தை ஒரு கதை வடிவிலே சொல்லவே விரும்புகிறேன். வேறு மாதிரி எழுதவோ, விவரிக்கவோ தெரியவில்லை. கதையென்றால் ஒரு தலைப்பு வேண்டுமே? பிறகு பார்ப்போம். முதலில் கதை.

ஒரு வீட்டை வாடகைக்கு பிடித்து அதில் நானும் என் நண்பனும் தங்கி கல்லூரியில் படித்து கொண்டிருந்தோம். அன்று மறுதினம் நடக்ககவிருந்த தேர்வுக்கு படிப்பதற்காக விடுமுறை விடப்பட்டிருந்தது.

மதிய உணவை மேஸ்ஸில் வைத்து முடித்துவிட்டு, வீட்டில் புகை பிடித்துவிட்டு, கண்ணை மூடிக்கொண்டு, தூங்குவதற்காக முயற்சி செய்து கொண்டிருந்தோம்!

யாரோ கதவு தட்டும் ஓசை. முதலில் சரியாக கேட்கவில்லை. மறுமுறை பலமாக தட்டியதில், எழுந்து சென்று கதவு திறந்தேன். வீட்டுக்கார கிழவர் கண்ணை இடுக்கிக்கொண்டு நின்றிருந்தார்.

"என்ன தாத்தா?" என்று கேட்டேன்.

"உங்கள பாக்க யாரோ வந்திருக்காங்க!"

அவர் காட்டிய திசையில் ஒரு சிறுவன் நின்றுகொண்டிருந்தான்.

"யாரு?" என்றேன்.

"இதோ நிக்கிறானே பா! தெரியல?" என்றார் தாத்தா.

தாத்தாவை ஒரு முறை முறைத்துவிட்டு, மீண்டும்

"யாரு?" என்று அந்த சிறுவனிடம் கேட்டேன்.

"அட என்னப்பா! இதோ நிக்கிறவண தெரியல?" என்று கடுப்பு ஏற்றினார் கிழவர்.

"தாத்தா! கடுப்பேத்தாம சும்மா இருங்க" என்றேன்.

அதுவரை பேய் முழி முழித்து கொண்டிருந்த சிறுவனிடம்,

"டேய், யார்றா நீ?" என்று கத்தினான் என் நண்பன்.

அவன் அழுவதற்கு எத்தணித்து, கண்களில் நீர் எட்டிப்பார்த்தது.

"டேய், அவன ஏன் டா திட்டுற?" என்று நண்பனை அதட்டிவிட்டு, சிறுவனிடம்,

"என்னடா விஷயம்?" என்றேன்.

அவன் இப்போது பெரிதாக அழ ஆரம்பித்திருந்தான்.

"இந்த வீட்டுல முன்னாடி இருந்தவங்கள பாக்க வந்தேன்!" என்றான்.

"யாரு இருந்தாங்க?"

"எங்க சித்தியும், சித்தப்பாவும்"

"நீ எங்க இருந்து வர?"

"ஆஸ்டல்ல இருந்து"

"அது எங்க இருக்கு?"

"காட்டுபாக்கத்துல"

"அது எங்கடா இருக்கு?"

"அது ஸ்ரீ பெரம்பதூர் பக்கத்துல இருக்கு மச்சான்!" என்றான் என் இன்னொரு நண்பன்.

"அங்க இருந்து காஞ்சி புரத்துக்கு எப்படிடா வந்த?"

"பஸ் ஸில. ராஜா ஏத்திவிட்டான்"

அடுத்த கேள்வியை அவன் எதிர்பார்த்திருந்தான்.

"அது யாரு ராஜா?" என்று நாவரை வந்த கேள்வியை விட்டுவிட்டேன்.

இப்போது நடந்தது என்னவென்று ஒரு மாதிரியாக புரிய ஆரம்பித்தது.

முதல் பதிவு - 02-05-2005

2008-10-18T03:33:00.001+05:30

02-05-2005

இன்று முதல் எழுதலாம் என்று தீர்மானிதுள்ளேன். எழுத வேண்டும் என்று நினைக்கும்பொழுது எழுத நினைத்ததெல்லாம் மறந்து விடுவது ஒரு விந்தை. மறந்தததை விட்டு விட்டு வேறு ஏதேனும் எழுதலாம்.

கவிதை : எனது கவிதைகள் பெரும்பாலும் உரைநடை போல் இருக்கும். உரைநடையை உடைத்து ஒரு வரிக்கு மூன்று வார்த்தைகள் வீதம் ஒன்றின் கீழ் ஒன்றாக எழுதியது போல்.. "இது தேவையா?" என்று தோன்றியது. தேவையில்லை. சரி வேறு என்ன எழுதுவது?

எழுத வேண்டும் என்று தோன்றியவுடன் கூடவே தோன்றிய வேறு ஒரு பொருள், காதல்.

உலகில் எங்கு காணினும் காதல். மனித குலமே காதல் வயப்பட்டு ஆதாம்களையும் ஏவாள்களை தேடி அலைந்து கொண்டிருப்பது போல் தோன்றுகிறது. எனக்கும் காதல்(நோய்)வயப்பட்ட வேளைகள் இருந்தன.

நான் காதலித்தவன். ஆனால் காதலிக்கப்படாததவன். காதலித்தவன் எழுதுவதற்கும், காதலிக்கப்பட்டவன் எழுதுவதற்கும் வேறுபாடுகள் இருக்கும் என்பது என் கருத்து. என் காதல்கள் எல்லாமே அரை காதல்கள். ஒருவனும் ஒருத்தியும் ஒருவரை ஒருவர் காதலிக்கும் போதுதான் காதல் முழுமையடைகிறது என்பது என் கருத்து. அந்த வகையில் என் காதல்கள் எல்லாம் அரை காதல்களே.

இங்கு காதல்கள் என்று குறிப்பிட்டதற்கும் காரணம் உண்டு. அது பெரும்பாலும் தெரிந்த விஷயமே. என்னுடைய நீண்ட நாள் காதல் என்பது அதிகபட்சம் ஆறு மாதங்கள் தாக்குப்பிடித்திருக்கிறது.

சரி இத்தனை காதல்கள் செய்தவன் ஏன் காதலிக்கப்படவில்லை? காதலை சொல்லவில்லை. நான் மட்டும் தான் காதலித்தேனா? என்னை யாரும் காதலிக்க வில்லையா? அவர்களும் சொல்லாமல் விட்டிருந்தால்? காதலை சொல்வது என்பது வேப்பங்காயாகவே இருந்தது. எப்படி சொல்வது? உடனே நினைவிர்க்கு வருவது "கவிதை".

என் நாவில் தமிழ் விளையாடவில்லை என்றாலும் நடைபோடவாவது செய்தது.

"என் மனத்தின் பூட்டு திறக்கப்பட்டது உன் விழியெனும் சாவியால்"
"உன் உருவம் என் மனதில் நுழைந்தது
என் விழியெனும் கதவு வழி
என்னை காதலி"

ஏதோ எனக்கு தெரிந்ததை எழுதினேன். அவளிடம் கொடுத்ததும் பிரித்து படித்தாள். முகத்தில் மாற்றங்கள் ஏதுமில்லை. "இது என்னாது?" அவள் கேட்ட கேள்வி. "PIZZA CORNER" பெண்களிடம் தமிழையும் தமிழ் கவிதைகளையும் வைத்து கொண்டு என்ன செய்வது? அத்தோடு ஏன் புகழ் பெற்ற காதல் நிறைவடைந்தது. மன்னிக்கவும். முரிவடைந்தது.

அடுத்து அடுத்து வந்த காதல்களை சொல்ல எத்தணிப்பதற்குள்ளாகவே இட மாற்றங்கள் நிகழ்ந்தன. சரி நாம் சொல்ல வேண்டாம், அவர்களாகவே வந்து சொல்வார்களா? அதற்கு அவர்களை கவர வேண்டாமா? என்ன செய்வது? நன்றாக படிக்கலாம். நன்றாக படிக்கலாம் என்று முடிவெடுத்து படிக்க முற்படுவதற்குள் தேர்வுகள் தொடங்கிவிட்டன.. "ஆகா!"

சரி வேறு வழிகள்? கித்தார் வாசிக்கலாம். அடுக்கு மாடி குடுயிருப்பு காரர்கள் கல்லால் அடிக்காத குறையாக வாசிப்பத்தை உடனே நிறுத்த வேண்டும் என்று எச்சரித்துவிட்டு போனார்கள்.

இதற்கு மேல் காதல் மாற்றம் அடைய தொடங்கியது. மனது காதலித்தாலும் விழிகள் காமத்தில் போய் நின்றன. காதலி முகம் நினைத்த போது, குடும்பமும் முன் வந்து காதலி முகத்தை மறைக்க தொடங்கியது.

காதலியை கவர கற்றுக்கொண்ட புகையும், காதலை மறக்க அடித்த தண்ணியும் சேர்ந்துகொண்டு இம்சிக்கின்றன. எப்படியும் படிப்பு முடிந்து வேலை கிடைத்தவுடன், தாயும் பாட்டிகளும் சேர்ந்து ஒருத்தியை பிடித்து தலையில் கட்டி வைத்து விடுவார்கள். அவளிடமாவது என் காதலை சொல்லிவிட்டு பிறகு காதலிக்கலாம் என்று விட்டுவிட்டேன். அவளையாவது முழுமையாக காதலிக்கலாம். காதலிக்கப்படலாம்.

காதலிக்கப்படுவது என்பது என்னவென்று முழுமையாக தெரியவில்லை. ஒருத்தி என்னை "சிடுமூஞ்சி" என்று திட்டியதற்காக மேலும் சிடுமூஞ்சியாகி ஓரு வாரம் வீட்டில் யாருடனும் பேசாமலே இருந்தேன். எல்லோரும் பயந்து போய் மனநல மருத்துவரிடம் என்னை இழுத்து சென்ற நிகழ்வு இப்போது நினைத்தால் சிரிப்பு வருகிறது.